premenstrual syndrome

485

2012-01-25T10:39:00.000-08:00

ولله که شهر بی تو مرا چنین و چنان ...

484

2012-01-23T06:18:00.000-08:00

و زمزمه ی ما

هرگز آخرین سرود نیست

هر چند بارها

دعای پیش از مرگ بوده است

*_/ احمد شاملو - مدایح بی صله

483

2012-01-21T12:02:00.000-08:00

می‌گفت در آخرین دقایق توانسته برای تمام اعضای خانواده ارز مسافرتی بگیرد. پرسیدم حالا کجا به سلامتی؟ نگاه عاقل اندر سفیهی انداخت که هیچ جا. صدهزار تومان می‌دهی به آژانس مسافرتی تا برایت بلیت تقلبی صادر کند. پنجاه هزار تومان عوارض خروج می‌ریزی و ارز مسافرتی را می‌گیری.

احساس می‌کنم پخمه‌ام. پخمه دقیقا لغتی است که به کارم می‌آید. سابق بر این لابد در برابر همچین آدم‌هایی حس می‌کردم یک شهروند قانون‌مدارم. الان دقیقا احساس می‌کنم پخمه‌ام. خودم را به خاطر می‌آورم روزی که دلار ناگهان شد هزار و هفتصد تومن و من نشسته بودم زیر دوش حمام و گریه می‌کردم، بعد نگاه می‌کنم به دور و بر و دیگرانی که هرکدام راهی پیدا کرده‌اند که در کوتاه مدت از این شرایط سود ببرند. آن که با هر تعداد پشت پارتی بالاخره به دلار دولتی دسترسی دارد. آژانس مسافرتی مثلا با داستان بلیت تقلبی‌اش. ارگانی که این پنجاه‌هزار‌تومن‌های عوارض خروج به جیبش می‌رود اصلا، و حتی مردم عادی غیرپخمه. فکر کردم با این اوضاع ما آدم‌های پخمه (قانون‌مدار سابق) به زودی در روند تنازع بقا حذف می‌شویم و تمام. مملکت می‌ماند با آدم‌های شبیه هم که می‌توانند در این جنگل زنده بمانند و حتی آجر روی آجر بگذارند.

داشت مثال می‌زد از کارنابلدی آدم‌های دولتی. می‌گفت داده قطعه را در کارگاه کوچکی اطراف تهران ساخته‌اند و به آنها گفته از اروپا وارد می‌کند. سر تکان داد به نشانه‌ی تاسف که اگر می‌گفتم ساخت ایران است نمی‌خریدند. بعد نگاه کرد به من که کل ساختش درمی‌آید پانزده هزار تومن، فکر می‌کنید به آنها می‌فروشم چند؟ گفتم چهل هزار؟ خندید: صد و پنجاه هزار. نمی‌دانم. لابد خیال می‌‌کرد پولش را دارد مستقیما از توی جیب رییس‌ دولت برمی‌دارد و باید به خاطر گذاشتن کلاه به این گشادی بر سر دولت برایش دست بزنم.

نمی‌خواهم فکر کنم اگر قحطی بیاید یا جنگ شود این مردم با هم چه می‌کنند. این فکر چند روز پیش در تونل رسالت به کله‌ام زد. تونل مثل هر فضای بسته‌ی دیگری می‌ترساندم. مانده بودم در ترافیک و داشتم فکر می‌کردم اگر الان تونل بریزد و اینجا حبس شویم چه اتفاقی می‌افتد. نگاه می‌کردم به آدم‌های دور و بر و فکر می‌کردم هرکدام‌شان می توانند من را زنده زنده بخورند. بزرگ‌ترین اختلاف من و أقای روان‌شناس همین است. او اصرار دارد عمده‌ی آدم‌ها به آن بدی که من تصور می‌کنم نیستند. من فکر می‌کنم او در توهماتِ تا همین دو سال پیش من گیر کرده و نمی‌تواند ببیند دور و برش چه می‌گذرد. فکر می‌کنم بحث خوب و بد نیست دیگر. معیارهای دیگری در کار است. آدم‌ها به دو دسته‌ی پخمه و غیرپخمه تقسیم شده‌اند و اگر جنگ شود یا قحطی برسد آدم‌های غیرپخمه آدم‌های پخمه را می‌خورند.

می‌ترسم.

482

2012-01-19T14:08:00.001-08:00

و هیچ کس نمی داند

می رود

یا باز می گردد

*_/ گروس عبدالملکیان - حفره ها

481

2012-01-18T07:17:00.002-08:00

شنبه اتاقم را مرتب می‌کردم. کشوهای مملو از کاغذی که هاویشام‌وار از زمان پایان اینترنی دست نخورده باقی مانده بودند. یادداشت کوچکی پیدا کردم نیمه مچاله و کثیف به تاریخ زمستان هشتادوپنج. یک طرفش نوشته بودم: سرمه، روزئولا، چرخ و فلک، PMS ... حکایت روزهایی که برای این قاب دنبال اسم می‌گشتم. سمت دیگرش این نوشته شده بود:

از پر ستو دوکو هکی

"به: ماه

تو که نباشی،

با ستارگان می‌خوابم.

و خشونتِ اندام‌شان را

می‌بخشم به

نرمیِ انحنای خاطره‌‌ات."

این را در "زن‌نوشت" خوانده بودم. همان‌وقت‌ها، و بعد پنج سال هنوز در خاطرم مانده بود. کاغذ را مچاله کردم و انداختم دور چون فکر کردم شعری که بعد پنج سال هنوز کنج ذهنت چسبیده دیگر کجا می‌تواند برود.

دیشب شنیدم پرستو را فردایش گرفته‌اند (و مر ضیه رسولی را، و خیلی‌های دیگر را هم). فکر کردم کاش آنجا هم بتواند با ستاره‌ها بخوابد و خشونت اندام‌شان را ببخشد به نرمی انحنای خاطره‌ی ماه‌ش.

480

2012-01-16T11:12:00.000-08:00

به سلامتی شما آقای فرهادی.

479

2012-01-13T13:29:00.000-08:00

ترسیدن و به حضور همیشه هشیار تو پناه بردن. این روزهای هراس و خبرهای همه بد هرچه نداشته باشد تو را دارد و رسوب ذره‌ ذره‌ی من را در دست‌های تو. قلبی که بعد ساعت‌های طولانی سرگیجه‌ی هذیان و درد باز دوباره کامل است.

*_/ تا ملی‌مان نکرده‌اند بنویسم: دوستت دارم.

478

2012-01-03T13:19:00.000-08:00

اینترنت که ملی شود من اینجا را از دست می دهم؟

477

2012-01-02T09:47:00.000-08:00

نوسانات اخیر ارز _ نوسان؟ وقتی یکسره رو به بالاست می‌شود اسمش را گذاشت نوسان؟ _ با استرسی مواجهم کرده که بلدش نیستم. نمی‌دانم چطور با آن روبرو شوم و چطور هندلش کنم: بزرگ‌تر از هر استرس دیگری در زندگی‌ام و من لمس شده، بی آنکه حتی بدانم چطور باید واکنش نشان دهم.

تمام دیروز گذاشتمش مقابلم و کرخ و لخت نگاهش کردم که هرلحظه باد می‌کند و عظیم‌تر می‌شود؛ منتظر که کی می‌ترکد. امروز از وقتی رسیده‌ام خانه سرم را کرده‌ام توی سریال و درنیاورده‌ام. هراس اینکه با این غول ورم‌کرده‌ی گوشت‌خوار (زندگی‌خوار) چشم در چشم شوم. فصل به فصل سریال قبل‌تر دیده را رفته‌ام جلو و حواسم بوده که جادوی ورد تکراری این چند ماه که "مثبت نگاه کن. همه‌چیز روبه‌راه می‌شود" بی‌جان شده است. دیگر حتی خودم را گرم نمی‌کند، چه برسد به عزیزترینی که چشم در چشم این غول ایستاده و زیر فشارش خم می‌شود.

می‌ترسم.

476

2011-12-30T00:26:00.001-08:00

به حرف‌هایم گوش داده بود و یادداشت برداشته بود و بعد خیره مانده بود به یادداشت‌هایش. عاقبت لابد خیال کرده بود منتظرم چیزی بگوید:

نگاه کن. این را که تو می‌خواهی همیشه از بودن کسانی که دوستشان داری در اطرافت مطمئن باشی می‌شود در همان کلاستر c توجیه کرد. اما اینکه هم‌زمان حضور دائمی همین‌ها، حتی اعضای خانواده، اینهمه آزارت می‌دهد و راندمانت را می‌آورد پایین ... باید بگویم هنوز هیچ ایده‌ای درباره‌اش ندارم. باید بیشتر حرف بزنیم و بیشتر بدانم.

خندیده بودم که خب، همین که آدم چیزی داشته باشد که شما روان‌شناس‌ها نتوانید درجا رویش اسم بگذارید و برچسب بزنید مایه‌ی دلگرمی است.

475

2011-12-23T03:28:00.000-08:00

دوره‌ی افسردگی بدی را گذراندم این ماه و به نظرم نمی‌آید به این زودی قرار به خلاصی باشد. نوشتم که یادم بماند بخش بزرگی از کوران‌های حسی اینجا را باید بگذارم پای سروتونین پایین. بدون اصالت ذاتی.

474

2011-12-19T11:21:00.000-08:00

این را باید خیلی قبل‌تر می‌نوشتم. حدود یک سال قبل یک وبلاگ‌نویس سابق (سابق یعنی آن روزها نمی‌نوشت دیگر) که تصادفا نوشته‌هایش محبوبم بود و کمی مراوده‌ی اینترنتی هم کرده بودیم تا آن‌وقت برایم ایمیل زد و درخواست کمک مالی کرد. مبلغ کمی در بانک داشتم که از دوره‌ی طرح مانده بود و مورد نیازم نبود و علی‌الظاهر کار او را راه می‌انداخت. هر سه نفری که آن روزها ماجرا را از من شنیدند و به قولی سرشان در حساب بود اکیدا از این کار منعم کردند. خودم به وضوح می‌دیدم درخواست کمک دخترک تا چه اندازه اغراق‌شده و نخ‌نماست. با این وجود تصمیم گرفتم پول بیکار‌مانده در بانک را قرض بدهم برود. الان فکر می‌کنم در شرایط روحی اسف‌باری بودم که به حس مثبتی که از این کار می‌گرفتم نیاز داشتم. روی همان یک درصدی حساب کردم که راست بگوید و این پول کم واقعا گره‌ای از کارش باز کند (بعدها شرایطی پیش آمد که همان پول می توانست گرهی از کار خودم باز کند و از دستم رفته بود) فکر کردم بله. تو به همه شک داری. بیا یک ‌بار یک جا به یکی اعتماد کن.

از پولی که قرار بود ظرف سه ماه برگردد یک سال است خبری نشده و من هم طبعا آدمی نیستم که بخواهم دنبالش بگردم. گذاشتمش به حساب تجربه‌ای که هر سه نفر دوستانم سعی کردند مرا در آن شریک کنند و من مثل همیشه تا سر خودم نیامد درس نگرفتم. خوشحال شدم که این تجربه فقط به قیمت ضرر مالی به دست آمد.

دیشب اما اتفاق عجیبی افتاد. با یکی از دوستان مجازی درباره‌ی آگهی‌های گودری کمک مالی گپ می‌زدیم. اینکه چقدر قابل اعتمادند یا چقدر می‌توانند راه کلاهبرداری اینترنتی شوند. در کمال تعجب او ماجرایی کاملا مشابه تعریف کرد. اتفاقی که برای او افتاده بود به قدری شبیه بود که هردو فکر کردیم این دو نفر احتمالا یکی هستند یا با هم از یک روش استفاده می‌کنند. از پولی که او قرض داده شش ماه گذشته و متاسفانه مبلغش کمی بیشتر از دوبرابر پولی است که من قرض دادم.

من بعد آن ماجرا به شدت نسبت به درخواست‌های کمک اینترنتی محتاط شدم. هرکدام ما در زندگی واقعی به اندازه‌ی کافی آدم نیازمند اطراف‌مان داریم که در حد توان قدمی برداریم. در دنیای مجازی هم همیشه دو سه نفری پیدا می‌شوند که بهشان اعتماد کامل داریم و می توانم کمک‌هایمان را به آن‌ها بسپاریم. این را نوشتم چون فکر می‌کنم اگر زودتر دست از این توهم که "دخترک واقعا نیاز به کمک داشت و لابد هروقت بتواند پول را برمی‌گرداند" برمی‌داشتم و تجربه‌ام را می‌نوشتم الان دوست دیگرم در همان چاله نیفتاده بود. شاید هم نوشتم تا یک بار برای همیشه با ساده‌لوحی خودم _ که بلد است چطور به سادگی مغزم را شات‌داون کند _ رو در رو شوم و از این به بعد بیشتر مراقبش باشم.

473

2011-12-18T10:20:00.001-08:00

طنز اوضاع و احوال من اینکه سقف هم تا خودم نخواهم فرو نمی‌ریزد. بلند شوم بروم زندگی‌ام را بکنم.

472

2011-12-17T00:44:00.001-08:00

احساس می‌کنم کنترل ذهن و زندگی‌ام از دستم خارج شده. دارد از هم می‌گسلد و دیگر کاری از دستم برنمی‌آید.

دلم می‌خواهد دراز بکشم و سقف را تماشا کنم تا فروبریزد.

471

2011-12-14T02:39:00.001-08:00

چهارصد و هفتاد و یک

* _/ چهار سال. چهار سال گذشته از آن شروع. آن روزها فکر می‌کردم چهارصد‌و‌هفتادویک که بشود صفر اتفاق می‌افتد. "صفر"ش خورد به دل‌آشوبه‌ی انتخابات. تو گفتی صبر کن. گفتی برگرد تا همان چهارصدوهفتادویک که شروع قصه بود. فکر کردم باشد. به چهارصدوهفتادویکِ دوباره که برسم اتفاق می‌افتد. حالا تو نمی‌دانم کجایی، پیداهای من به کار کسی نمی‌آید و ناپیداهایم حتی دیگر اینجا هم نیست. زندگی خوب است. می‌گذرد. خوبی‌اش همین است که می‌گذرد و آدم در سی سالگی دیگر می‌داند می‌شود برود تا صفر و باز هم برگردد. گیرم که یک چیزهایی را جا بگذارد در راه.

470

2011-12-10T12:16:00.000-08:00

Once Upon a December

460-1

2011-12-08T09:38:00.000-08:00

خانه را دخترک هجده‌ساله‌ای اجاره کرد. ترم یک. رشته‌ی دلخواه. دانشگاه دلخواه. شهر دلخواه. مادرش گفت پا که گذاشته داخل خانه ایستاده لب پنجره و گفته من همین‌جا را می‌خواهم برای تمام این چهار سال. قرارداد را شانزده آذر بستیم. من راستش، گزش حسادت را حس کردم. چهره‌ی بکر و تازه‌ی دخترک سال‌ها برگرداندم به عقب. به شانزده آذری که پای یکی از کتاب‌های کنکور نوشته بودم "من سال بعد این موقع در دانشگاه تهران پای سخنرانی خاتمی‌ام" و سال بعدش که بودم و امتحان میان‌ترمی را بی‌خیال شده بودم برای رفتن به سخنرانی خاتمی. همان دست و سوت و هورا و "نگویید مرگ" و "زنده باد مخالف من". حالا دیگر شبیه قصه است. خودمان هم کم کم باور نمی‌کنیم اتفاق افتاده باشد.

دخترک را تصور کردم جایی که دوازده سال از آن دورترم حالا. او را با تمام غافلگیری و شگفتی و هیجانی که دهه‌ی سوم زندگی در آستین دارد. تصورش کردم در آن خانه با تجربه‌ی تمام "اولین"های شور جوانی. می‌خندد. دلتنگ می‌شود. اشک می‌ریزد. می‌جنگد. عاشق می‌شود. که شب‌ها ماه می‌افتد بالای تختش و پسرک از پشت تلفن برایش می‌خواند "نمی‌دونه تو ماهی، تو که رفیق راهی" ... بعد... بعد خنده‌ام گرفت. دیدم دارم زندگی خودم را قالب می‌کنم به یک دهه‌ی هفتادی. به دنیایشان که شبیه آن روزهای ما نیست. نه فضایی که احاطه‌شان کرده، نه معادلات روزمره‌، نه طعمی که زندگی دارد زیر دندان‌شان ... فکر کردم باید به احترام دهه‌هایی که می‌گذرند ایستاد و رفت. به احترام سال‌هایی که گذرانده‌ام لبریز و تمام. فکر کردم جای حسرت نیست. حسرتی نیست. از لحظه‌ها لذت برده‌ام و همه‌ی آنچه مانده خاطره‌هایی خواستنی‌ست. گزش حسادت که رفت فکر کردم کاش دخترک به شیوه‌ی دهه هفتادی‌اش همینقدر که من دهه‌ی شگفت‌انگیز سوم را تا به لب زندگی کرده‌ام، جوانی کند.

469

2011-12-08T04:55:00.001-08:00

از رودبار برایم زیتون‌ پرورده آورده، زیتون پرورده‌ای! سه روز است دارم پلو و زیتون‌پرورده می‌خورم. یک شمالی پروار خوشحالم.

*_/ بله. جای این نت‌های روزمره گودر بود، نه این قاب. به من نگو. به گوگل بگو.

468

2011-12-07T11:13:00.000-08:00

نه، واقعا؟ آدم باید تا آخر عمر دیوانگی‌های پدر و مادرش را تحمل کند چون پدر و مادرش هستند؟ نمی‌شود کم بیاورد، ول کند، برود؟ تا آخر عمر؟ واقعا؟

*_/ بله. فاصله‌ی تحسین تا خشم همین یک عدد ناقابل است.

467

2011-12-01T13:19:00.000-08:00

برایم تخته‌ی طراحی خریده. قد بچه‌ی ده ساله ذوق کرده‌ام. اولین بار است که کسی هوس‌هایم را اینهمه جدی گرفته.

*ــ/ اگر بخواهم منصف باشم باید بگویم کسی غیر از مامان، زنی که همیشه آماده بوده احمقانه‌ترین هوس‌های مرا جدی بگیرد. گواه‌ش همین پیانوی ناکوک گوشه‌ی خانه.

466

2011-11-30T06:22:00.000-08:00

یکی را می‌خواهم که بتوانم همه‌ی اینها که در دلم ریخته برایش بگویم و بتواند مثل آن‌وقت‌های تو بخندد که "نترس. همه‌چیز روبه‌راه می‌شود" و بتوانم مثل آن‌وقت‌های خودم باورش کنم.

465

2011-11-27T12:22:00.000-08:00

چرا تمام نمی شوی؟

نکند تمام شوی؟

464-1

2011-11-26T10:10:00.000-08:00

بیا سهمت را از نگرانی‌ها بسپار به من. من جای تو غصه بخورم. تو جای خودت دلداری‌ام بده. سال‌های سال با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی کنیم.

464

2011-11-24T15:21:00.000-08:00

"زندگی مشترک" یک روی سکه‌اش می‌شود "غم مشترک". نقل روزهایی که سهم دو نفر از اندوه و نگرانی آنقدر مساوی است که معلوم نیست چه کسی باید به چه کسی دلداری دهد. بار غصه نصف می‌شود؟ باور نکن. گاهی ناچاری برای دلخوشی هم‌خانه‌ات چنان نقش "شجاع مثبت امیدوار"ی بازی کنی که باز در خلوت، انگار که نباشد، با بار غمت تنهایی.

463

2011-11-23T11:25:00.000-08:00

در ترافیک چمران شمال گیر افتاده‌ایم. آنجا که ماشین‌های به قصد ولیعصر پنجاه لاین راست را اشغال می‌کنند و ماشین‌های به قصد ولنجک پنجاه لاین چپ را و شما ماشین‌های معتدل میانه‌رویی که قرار است از پل پارک‌وی بروید تا دیوانه‌خانه‌ی صدر راهی ندارید جز اینکه از بین این صد لاینِ اتوبانی که انگار از عرض کش آمده است قیقاج بروید به سمت جلو.

دارد از دوستی می‌گوید که دورادور می‌شناسم. که سه بچه‌ی پزشک دارد که یکی رفته سوریه، یکی استرالیا و آن یکی در صف است برای مهاجرت کانادا. لب می‌گزد که جوان‌های مردم همه آواره شده‌اند. افسرده، کلافه، هرکدام یک گوشه‌ی دنیا.

فکرم چند وقتی است درگیر این آوارگی است. لحنم اما شوخ و خندان می‌ماند. می‌گویم: برای همچنین نسلی انتظار سرنوشت بهتری داشتید یعنی؟ همیشه از خودم می‌پرسم چطور به این نتیجه رسیدید که در آن بلبشوی نامعلوم می‌توانید بچه‌دار شوید؟ من در این دو سال هروقت به داشتن بچه فکر کرده‌ام پشتم لرزیده. اصلا از آینده‌اش نمی‌ترسیدید؟

نگاهم می‌کند. با اخم کوچکی بین ابروها که هروقت طرفِ کمترین انتقادی باشد پیدایش می‌شود: ای بابا. تو که نبودی. چه می‌دانی. انوقت‌ها اوضاع مثل الان سیاه و تار نبود.

می‌خندم: نبود؟ انقلاب کم چیزی است؟ یا جنگ؟ کل یک کشور ریخته بود به هم. تسویه حساب بود. زندان بود. بمب بود. کوپن و صف بود. چه اتفاق دیگری باید می‌افتاد تا اوضاع به نظرتان تیره و تار برسد؟

سرش را برمی‌گرداند سمت پنجره. رو به ماشین‌هایی که پهلو به پهلو مانده‌اند در باران و ازدحام: چه می‌دانم. زندگی‌ها همین بود دیگر. همه ازدواج می‌کردند و بچه‌دار می‌شدند. کسی نمی‌پرسید چرا. شاید اگر بچه هم نداشتیم که دلمان به بزرگ شدنش خوش باشد دیوانه می‌شدیم در این اوضاعی که تو می‌گویی. بغض می‌کند.

دلم می‌گیرد از حسرتی که ریخته لای کلمه‌هایش. ساکت می‌شوم.

462

2011-11-22T07:57:00.000-08:00

"الحق تا‌ به حال، به این نوع دچار به حمام نشده بودم. مرا به خاطر رسید که حمام انگلستان مثل حمام ایران است و باید ایضا تیماری بر ریش هفت رنگ داد. رنگی بیرون آورده و به حمام رفته و استاد محمدعلی، ریش بنده را رنگ بسته. استاد حمامی به کرات داخل حمام گردیده و پای خود را بر زمین زده و ناله و زاری کرده و بیرون رفته. نه او زبان بنده را می‌فهمید و نه بنده زبان او را. گاهی به زبان فرانسه و دمی به انگریزی و لحظه‌ای به روسی با فریاد و زاری گفت‌وگو می‌کرد. بعد از دو ساعتی از حمام بیرون آمده و به منزل خود آمده و قبل از آن که به خواب روم سرجنت آمد، مذکور ساخت که حمام را به کلی خراب کرده‌ای. بعد از استفسار معلوم گردید که هر کس به حمام می‌آید، اول باید در حوضی که یک ذرع و نیم طول و نیم ذرع عرض آن است نشسته، خود را می‌شوید و هرگز خارج از آن حوض را باید تر نکند. به علاوه این که بنده حمام او را تر کرده‌ام و رنگ ریش بسیاری در آن جا ریخته‌ام و سنگ‌های مرمر او را به کلی رنگین و خراب کرده‌ام، آن همه گریه و زاری او از برای همین بوده است. گفتم، از بهر خدا چیزی به نوکر بده که حمام او را پاک کند. پنج هزار پول تبریزی که پنج شلنگ است، به او داده بود که سنگ‌ها را پاک کند، حیرت بر حیرت من افزود."

شرح سفر میرزا صالح شیرازی، به کوشش غلامحسین میرزا صالح، نشر نگاه معاصر

به نقل از "همشهری داستان"، شماره ۶، مهر ۹۰

*ــ/ بحث شلنگ و پول تبریزی ربطی دارد به "تحریم بانک مرکزی ایران توسط بریتانیا"؟ لابد از نگرانی بیش از اندازه‌ی من است که از خواندن این یاد آن می‌افتم.

461

2011-11-18T09:27:00.001-08:00

"به زمین نشست" یکی از عاشقانه‌های این قاب بوده در تمام این سال‌ها.

*_/ به زمین نشست. انگار که تمام آن طیاره در دل من فرود آمده باشد اصلا.

460

2011-11-14T07:09:00.001-08:00

می‌گوید این خانه به این قیمت اجاره نمی‌رود، بیارش پایین. نگاهش می‌کنم با آن کت کتان زرد و شلوار سفید و زنجیری که از لای دکمه‌های باز پیراهنش افتاده بیرون. موهای پیشانی را تیغ‌ تیغ داده بالا و موهای ژل‌زده‌ی روی شقیقه را هاشور زده تا گوشه‌ی چشم. نمی‌دانم چه حکمتی است که این مدل مو در بعضی آدم‌ها اینهمه بی‌قواره است، انگار که مال خودشان نیست، انگار یک تکه از زندگی یکی دیگر را چسبانده‌اند پس پیشانی‌شان. می‌گویم دست من نیست. مالک به کمتر از این راضی نمی‌شود. ترجیح می‌دهد خانه خالی بماند. سوییچ را می‌چرخاند دور انگشتش: ما که سعی‌مان را می‌کنیم اما از قول ما پیغام بده هیچ‌کس اینهمه اجاره نمی‌دهد. باز رهن کامل اگر بود یک چیزی. بازار راکد است. توی دلم می‌گویم بازار شما که همیشه راکد است. فکر می‌کنم بنگاهی جماعت احتمالا آخرین گروهی است که من برای معاشرت انتخاب می‌کنم. لبخند می‌زنم: عجله‌ای که ندارد صاحب‌خانه. کلید هم پیش شماست. سرفرصت مشتری‌اش پیدا می‌شود. سرک کشیده توی اتاق‌ها و حالا دارد با همان قیافه‌ی "امیدی نیست" می‌آید بیرون: به مجرد هم که نمی‌خواهد بدهد. کمد کم دارد برای زوج. از همه‌اش بدتر خانه‌ی برخیابان، طبقه‌ی آخر، خودت ببین که پنجره‌ی دو جداره هم افاقه نکرده برای سروصدا و سرما. چند خریده این خانه را؟ می‌گویم سه و چهارصد. فکر می‌کنم خوب است خریدار نیستی. می‌خندد: انداخته بهشان یک جورهایی. خانه‌ی یک‌بر خیابانش سخت خرید و فروش می‌شود این روزها. چه برسد به این که هرچه پنجره دارد رو به اتوبان و خیابان ...

می‌رود. من می‌ایستم پشت پنجره‌ی اتاق خواب که برج میلاد را قاب کرده. خورشید رفته و تنها روشنایی خانه باریکه‌ی نور بالای کانتر آشپزخانه است که از لای در اتاق دراز شده تا پای پنجره. آن‌ور شیشه اما تا بخواهی نور پاشیده به شهر. پای چراغ‌های برج دشتی‌ست از نورهای رنگی شب تهران. آن طرف‌تر نیایش است و بلورهای سرخ و سفید روانش. درست همانجایی که من ده سال قبل می‌پیچیدم به سمت شمال و به سمت آن اتاقک نمور زیرپلکان که اولین بوسه‌هایم را داده بودم و خیال می‌کردم ته دنیاست. خیال می‌کردم هیچ بوسه‌ای، هیچ دختر بیست‌ساله‌ای، هیچ اتاق زیرپله‌ای، هیچ اتوبانی، پیدا نمی‌شود دیگر هیچ جای دنیا. "یک عمر" باید همین فاصله‌ای باشد که منِ امروز دارد تا دخترک آن روزها. فکر می‌کنم کاش می‌شد دو تا چمدان بردارم و بیایم اینجا. تنها. خالی. آرام. بلند. مشرف. بنشینم پای این پنجره، دست‌ها را بزنم زیر چانه، زل بزنم به چراغ‌ها، پیر شوم.

459

2011-11-12T23:21:00.001-08:00

باز هم جاده. هیچ کجا خانه ام نیست دیگر. هیچ جا قرار نمی گیرم. چرا؟

458

2011-11-10T16:10:00.001-08:00

چهل روز بعدتر دوباره برگشته‌ام به این سالن. این‌بار از تاج و تور خبری نیست. نشسته‌ام روی یکی از صندلی‌های کنج، زیر گرومب‌گرومب گوشخراش دی‌جی، تنها، نگاه می‌کنم به عروس سرخوش بی‌قرار که ایستاده بالای جایگاه و برای داماد خندان عاشقش آواز می‌خواند. بعد میکروفون را می‌گذارد کنار، دست‌هایش را از دو طرف باز می‌کند، منتظر، با چشم‌هایی که بیش از این نمی‌تواند بخندد، تا داماد برسد به جایگاه و از همان بالا خودش را در آغوشش رها کند. جیغ جمع که می‌رود به آسمان به خودم می‌آیم که دارم به پهنای صورت اشک می‌ریزم ...

بعد، زندگی وبلاگی است دیگر. در آن شلوغی و هیاهو، در آن مچالگی دل و خیسی چشم‌هایم دارم فکر می‌کنم داستان باید ماهیت اشک باشد، نه ماهیت زن. مگر می‌شود دلیل گریه‌ی هیچ آدمی را کسی غیر خودش بداند؟

457

2011-11-09T02:40:00.001-08:00

هم‌زمان با سرشماری شروع کرده‌اند به جمع کردن ماهواره‌ها. نتیجه اینکه هیچ‌کس در را روی ماموران آمار باز نمی‌کند.

456

2011-11-08T00:25:00.000-08:00

مثل همیشه اتوبوس را در آخرین دقیقه، وقتی شوفر داشت از صف اتوبوس‌های درحال مسافرگیری می‌کشیدش بیرون و شاگردش ایستاده بود روی اولین پله و اسم شهر را صدا می‌زد که نبود؟ خفت کردم. چمدان را کشان‌کشان رساندم به صندوق نیمه‌پرش و انداختم روی یک چمدان چارخانه‌ی قرمز. شماره‌اش را چپاندم توی کیف دستی و پریدم بالا و به غرغر راننده که دیر رسیده‌ام توجه نکردم. شهر پاییزی تعطیل برف‌زده‌ی شفاف را گذاشتم پشت سر به هوای جاده‌ی مه‌آلود شمال. سه فقره تصادف دیدم یکی منجر به جرح با خون تازه‌ی براق، در قهوه‌خانه‌ی کوچک کثیفی چای خوردم، با سردترین آب دنیا دست شستم و تلک‌تلک هشت‌ساعته‌ی ماشین را تحمل کردم تا برسم اینجا، پهن‌شده روی تخت قدیمی خودم و برایت بنویسم این هوای لعنتی هوای چمدان پر کردن و کشان‌کشان در آخرین دقیقه به اتوبوس رساندن نبود. هوا هوای به موقع نرسیدن بود که نفس‌زنان ولو شوم روی نیمکت‌های ترمینال و زنگ بزنم به خانه که من دیر رسیدم و اتوبوس بعدی شش ساعت بعد است و هوا خراب و هراز بسته و سنگ که دیشب افتاده روی یکی از اتوبوس‌های مسیر شمال و خطرناک است و دیر است و نمی‌ارزد و من فعلا نمی‌آیم. بعد تلفن را قطع کنم و ذوق‌زده _ذوق‌زده یعنی انگار آسمان آبی براق صبح با پنبه‌های سفید ابرک‌های باریده‌اش تکثیر شده در دلم _ زنگ بزنم به تو که من جا مانده‌ام. بیا برم دار برویم برف‌بازی، بعد خیس و منجمد برگردیم خانه‌ی تو، یا خانه‌ی من، یا هر خانه‌ی خالی امنی، به صرف چای داغ و خزیدن زیر پتوی گرم اتاقی که پنجره‌اش به شهر تمیز زیر پای‌مان باز می‌شود.

455

2011-11-07T10:43:00.000-08:00

آیا قرار است تا ابد در هر خوشگذرانی کوچک من بدون تو یک حفره ی سیاه خالی سر باز کند و خنده های دلم را ببلعد؟

454

2011-11-02T10:56:00.000-07:00

بابا مرد بی‌اندازه آرامی است. حالا این آرام بودن همیشه خوب نیست. یعنی لزوما خوب نیست. مثلا اگر از دید مامان _زن شاد و شلوغ بی‌تاب‌وقرار _ نگاهش کنی. برای من اما حاصلش پدری بوده قابل‌اعتماد و بی‌تنش. همیشه حاضر برای حمایت، همیشه خوش‌خلق و پذیرنده، وقت‌های اختلاف همیشه قابل چانه‌زدن. کم‌شباهت به پدرهای کج‌خلق یک‌کلامی که در سریال‌های فارسی تبلیغ می‌شود.

فراغتش به آرامی خودش است. دراز می‌کشد روبروی تلویزیون، یک متکا _از همان متکاهای استوانه‌ای قدیمی _ می‌گذارد زیر سرش، کتاب‌های غول‌پیکرش را باز می‌کند یک طرف، کنترل را می‌گذارد طرف دیگر و جز اینها برایش فقط یک کامپیوتر جایی از خانه کافی است که به "گوگل‌مپ" و "گوگل‌ریدر" وصلش کند.

"گوگل‌مپ" سرزمین عجایبش است. ساعت‌ها می‌نشیند پشت کامپیوتر و شهر به شهر و خیابان به خیابان می‌رود و هربار انگار بار اولی که با آن مواجه شده هیجان‌زده می‌شود. هرازچندگاهی که حالش خوش باشد می‌بینی خندان از اتاق می‌آید بیرون و صدایت می‌کند که مثلا می‌خواهی دانشگاه "شین" را ببینی؟ "شین" پسرک عزیز فامیل است که جایی در دیار کفر درس می‌خواند. من نمی‌خواهم. ذهنم شاید به معجزه‌ی اینترنت هم عادت کرده که دیگر از هیچ‌چیز نه غافلگیر می‌شود نه سر ذوق می‌آید. اما دلم نمی‌آید بگویم نه. صدایش یک زنگ شادی دارد این وقت‌ها، یک شوق کودکانه‌ی غریبی _ برای من که همه‌ی عمر بابای آرام خوددار را دیده‌ام _ که می‌کشاندم تا پای کامپیوتر و وادارم می‌کند هی سر تکان بدهم و وانمود کنم از شهر فرنگ پیش رو متحیر و هیجان‌زده‌ام.

"گوگل‌ریدر"ش حکایت دیگری است. روزهای بعد انتخابات کلافه بود. یکی در میان می‌رفت سراغ کانال‌های محبوبش که زیر پارازیت بودند و سایت‌هایش که تحت فیلتر. همان وقت‌ها برایش یک اکانت "جی‌میل" ساختم و شش هفت تا فید خبری ریختم در ریدرش و یادش دادم چطور بخواند. بعد از آن سنت ثابت شب‌های خانه شد بابای ازسرکاربرگشته، که ته شب وقتی همه آماده شده‌اند برای خواب نشسته پشت میز کامپیوتر _ یک‌جو‌رهایی لبه‌ی صندلی که یعنی نشستن من اینجا موقت است و همین حالاست که تمام شود، لابد برای اینکه مامان صدایش نزند_ و اسکرول می‌کند. گاهی هم کسی را که از جلوی اتاق رد می‌شود صدا می‌زند که شنیدی مجلس رای داده که فلان؟ یا در خطبه‌های این هفته گفته‌اند بهمان؟ یا جنتی در بهشت آدم را دیده و فلان و بهمان؟ این آخری‌ها را با اشتیاق از بالاترین می‌خواند.

خبر که رسید از تغییر گودر اول از همه یاد بابا افتادم. نگران شدم که مبادا دلخوشی شب‌هایش به باد رفته باشد. افتادم دنبال پیدا کردن فیدخوان دیگری که اگر لازم شد برایش جایگزین کنم. امشب زنگ زده که وقتی می‌خواهم وارد ریدرم شوم ارور می‌دهد. برایش توضیح دادم که ارور نیست و ظاهر جدید "گوگل‌ریدر" است و کم و بیش مشابه همان که بود. گوشی را که گذاشتم فکر کردم چه خوب که به ماجرای "گودر" وصلش نکرده بودم هیچ وقت. دست کم بابا هنوز "گوگل‌ریدر"ش را دارد.

453

2011-10-31T13:58:00.000-07:00

نیمی از ماه خوشبختی می‌آید سمت راست تخت صدوشصت‌سانتیمتری‌ام می‌خوابد و صدای نفس‌هایش تمام شب آرام نگهم می‌دارد.

*ــ/ رفتن غمگین است. ماندن غمگین‌تر.

452

2011-10-20T16:16:00.000-07:00

"به قدری مسری ه حالت/ که دارم عشق می گیرم"

*_/ همین حال و حکایت ها.

451

2011-10-20T06:43:00.001-07:00

الان فهمیدم وظیفه ی بی بی سی فارسی این است که با هیاهو و آب و تاب خبر دستگیری دیکتاتورها را اعلام کند و من مو به تنم سیخ شود و گرگر اشک بریزم.

کمی آرام تر خب. شاید یکی تاب اینهمه رویا را نیاورد.

450

2011-10-17T13:07:00.000-07:00

به نیت تولدم برایم نوشته:

به عيار بودن دنيا / پروانه ديدن خال‌ها / غروب پنجشنبه‌ها / كج‌خلقي‌ها / بيست‌سالگي و اولين بوسه‌ها / زمستان و استرس‌هاي ختم‌به‌خير / آخرين لحظه / صداي قلب بدون سوفل / صفر مطلق / "تو" "ت‌و" / خرس‌هاي عروسكي / قلب‌هاي شكلاتي / تخم شترمرغ / Roseola / خيابان ياسمي بيمارستان سوختگي / نق‌نامه‌ها / ناخن‌هاي كوتاه و انگشتان تپلي / سرمه‌ی هفت‌جواهر / كلودين / ازدواج يا وفاداري جنسي / كنسرت ابي / امتحان دستیاری / نقد ي ‌نه / مستي و بقا / رد شدن بيست‌ودوسالگي و آغوش‌ها / نیمه‌شب شانزدهم به هفدهم آذر / تورتولینی با قارچ و سس سفید / ملكه‌ی مادر / چانه‌ی خوش‌فرم / بلادونا / غوره / آلبالوي نوبرانه (كه بايد الان دو سالگي اش باشد) / خرداد پرحادثه / بستني برجي پارك ملت / يار دبستاني / بوسه‌های ریزریز ِ روی شقیقه‌ / بانوی موسیقی و گل / مردهای نصفه‌نیمه / زنانگی‌های نیمه‌تمام / گلنسا / پله‌های روبروی آ‌س‌پ / حضرت غارنشين

*_/این ماه‌های خودداری که سخت گذشته اما دستم نرفته به مهاجرت از این قاب، یکی به‌خاطر خوانندگان چندساله‌ای است که دل ندارم از دست‌شان بدهم به این سادگی. این را "سهیل" برایم نوشته که خیال می‌کردم چند وقتی است این حوالی نبوده.

*=/ از این چند خط فهمیدم بخش عظیمی از زندگی این روزهایم غایب است در این قاب. از رفتن حضرت غارنشین تا آمدن جناب دوست. کاش بشود بنویسم.

449

2011-10-15T10:25:00.000-07:00

گلدانه‌ام رفت. نه اینکه اولین‌بار باشد از هم جدا می‌شویم. بار اول وقتی بود که بعد شش سال سرکردن پرخاطره‌مان زیر یک سقف از پیشم رفت برای گذراندن دوره‌ی طرح. بار بعدش من رفتم ــ چهار سال جدایی پای وزارت فخیمه‌ی بهداشت ــ بار سوم را هم باید بگذارم به حساب ازدواجش، شش ماه قبل. اما به دلیل نامعلومی هیچ‌کدام برایم شبیه این‌بار نبوده است. این‌بار رفته برای نمی‌دانم چند سال گذراندن تعهدش به این وزارت زیاده‌خواه بی‌مصرف. احتمالا دیگر تا سال‌های دراز زیر یک سقف نمی‌خوابیم _ شاید دیگر هیچ‌وقت _ و حتی نمی‌دانم کی ممکن است دوباره دست دهد که در یک شهر زندگی کنیم _ یک جایی کمتر از هفت ساعت فاصله دست‌کم _ و لابد داستان رقیق‌القلب شدن من است که از صبح هربار از جلوی اتاقش رد می‌شوم قلبم مچاله می‌شود و هنوز جرات نکرده‌ام در بسته را باز کنم که مبادا چشمم به خرده‌ریزی که از رفتن باعجله و هول‌شان هنوز اینجا و آنجا ریخته بیفتد و سرریز شوم.

448

2011-10-14T03:18:00.000-07:00

دلم یک دوست جانی می‌خواهد که مهاجرت نکرده باشد، امتحان رزیدنتی نداشته باشد، کشیک نباشد، شوهرش به ابرقوی سفلی منتقل نشده باشد، بچه‌اش تب نداشته باشد، یک همچنین وقتی که من چند روز مانده به تولدم اینهمه طبقه‌بندی‌نشده و درهم‌ریخته و درنطفه‌خفه‌شده ‌ام، بیاید برویم کنج بستنی با خامه‌ی شکلات بخوریم و من حرف بزنم و بغض کنم و پلک بزنم که اشک‌هایم نریزد و چانه‌ام مثل بچه‌های کتک‌خورده از گریه‌ای که پنهان می‌کنم بلرزد و هی بگویم عجیب است. نمی‌دانم چرا اخیرا اینهمه حساس شده‌ام، اما بدانم و او هم بداند و قضاوت نکند و حرف نزند و نگران نشود و انقدر به عقلم ایمان داشته باشد که بفهمد هرچه می‌گویم فقط فروخورده‌های این یکی دو سال است و هیچ ارزش قانونی دیگری ندارد و قرار نیست مبنای هیچ دیوانگی‌ای باشد.

447

2011-10-11T08:21:00.001-07:00

فانوس‌بان. عجالتا که سیاره‌ی ما پا تند نکرده، شب که می‌رسد فانوس‌های کج‌راهه‌ی چمران به نیایش را آتش کن. "چشم ما بود. روزنی بود به اقرار بهشت".

446 - بانک‌نوشت

2011-10-10T10:10:00.001-07:00

از ساعت نه در بانک نشسته‌ام. ساعت دوازده ظهر است. آمده بودم بعد از یک ماه دوندگی نامه‌ی امضاشده‌ی آماده را بگیرم و بروم محضر. یک اشتباه کوچک در تنظیم نامه (کوچک با عینک کارمند پشت باجه) سه ساعت کامل زمین‌گیرم کرد. تا ساعت ده، نه، حتی تا ساعت یازده، داشتم فکر می‌کردم این زمین‌گیری به هجده میلیونی که فردا از جیب بانک می‌رود به جیب فروشنده می‌ارزد. در این یک ساعت اما گرسنگی، خستگی، نیاز مبرم به دستشویی و البته حساب و کتاب درباره‌ی مبلغ کل بازپرداخت و بهره‌ی بانک نظرم را کاملا عوض کرده انقدر که می‌خواهم بروم برگه ها را بکوبم توی صورت رییس شعبه که در این مملکت سه‌هزارمیلیاردتومانی، هجده میلیونت بخورد توی سر خودت و بالادستی‌هایت ... نمی‌روم. دیگ ظرفیتی دارم که به این آسانی‌ها سر نمی‌رود. نمی‌دانم چه بلای دیگری باید سرم بیاورند که زبانم باز شود و اعتراض کنم.

همه‌اش هم البته این نیست. آقای باجه دلم را می‌سوزاند. یک لحظه بیکار نیست. می‌نویسد و محاسبه می‌کند و جواب می‌دهد و همیشه هم چهار پنج نفر آدم معطل دیگ‌سررفته‌ی عصبانی پشت باجه دارد. از work hard و work smart چیزی نشنیده به گمانم، یا اگر شنیده هوش/دانش/مهارت (کدام؟) پیاده‌کردنش را ندارد. چند بار در تمام این روزها رفته‌ام بگویم آقای میم. بردار یک کاغذ بنویس بزن اینجا که فلان و بهمان، دست کم ده مراجعه‌ات در روز کم می‌شود. نگفته‌ام. لابد به همان دلیلی که سه ساعت می‌نشینم و سر نمی‌روم.

نگاهش می‌کنم که چای‌اش در آن لیوان لب‌پریده سرد می‌شود. نگاهش می‌کنم که دور خودش می‌چرخد و حین جواب دادن‌های بی‌وقفه نامه‌ی یکی دیگر مثل من را هم اشتباه تنظیم می‌کند. نگاهش می‌کنم که آدم‌ها سرش غر می‌زنند. که از کوره در می‌رود و سر زن میانسالی که ساعت یک تازه از کارش فارغ شده که بیاید برای تکمیل پرونده داد می‌کشد. یاد بخش اورژانس افتاده‌ام که بلبشویی بود شبیه همین بانک. در سبک و سیاق ملودرام البته طبعا. یادم هست که مقادیر متنابهی رزیدنت و اینترن و پرستار عین دوازده ساعت شیفت شب را می‌دویدند و متناوبا از مریض و همراه مریض بدوبیراه می‌شنیدند. بیشتر اوقات چون تخت نبود یا پتو نبود یا ست بخیه نبود یا کمک بهیار نبود یا همه‌ی چیزهایی که پای کادر نبود. چون هماهنگی نبود و چون هیچ‌کس مسوول هماهنگی نبود و چون انگار قرار بود هماهنگی به صورت خودجوش از جایی در آسمان نازل شود. آن‌وقت‌ها فکر می‌کردم اسمش می‌شود ضعف مدیریت. حالا؟ حالا فکر می‌کنم اسمش ضعف مدیریت نیست چون اساسا مدیریتی در کار نیست و مدیر فقط شیئی تزئینی مجهز به یک خودکار است. امضا می‌کند و کارمندانش فحش می‌خورند.

نامه آماده است. بروم. بعدا تصمیم می‌گیرم کل این دو پاراگراف آخر یک تحلیل و ریشه‌یابی منطقی است یا فقط بهانه‌تراشی ذهن من برای فرار از این واقعیت که بلد نیستم به کارمندی که سه ساعت از عمرم را پای یک نامه دور ریخته اعتراض کنم.

445-1

2011-10-09T03:53:00.000-07:00

بدون این و که دل من شده جادو به طلسمت

یکی هست اینور دنیا که تو یادش مونده اسمت

*_/ با لحن بازیگوش سینا حجازی خوانده شود.

445

2011-10-07T23:29:00.000-07:00

مهاجرت تو کیفیت زندگی من را آورده پایین. نمی‌دانم این در هیچ شاخصی محاسبه می‌شود یا نه.

444

2011-10-06T11:41:00.001-07:00

شب‌هایی که مهربانی‌اش آواره‌ام می‌کند...

443

2011-10-04T23:24:00.001-07:00

و شما ای دارندگان موهای صاف، ای مالکین چتری، با باد چه می کنید؟

442

2011-10-01T04:39:00.000-07:00

بزرگ‌ترین دلخوشی این روزها چتری موهایم است. الان می‌توانم تو را با آن ابروهای بالاانداخته تصور کنم که می‌پرسی چتری مو؟ همین است دیگر. تو ی موقشنگ هیچ‌وقت نمی‌توانی دنیای یک دختر مووزوزی را که از بچگی آرزوی چند شوید چتری داشته تصور کنی. صبح به صبح بلند می‌شوم و اضطراب کارهای نکرده و اوضاع بی‌ثبات و درهم‌ می‌ریزد در دلم، بعد می‌ایستم جلوی آینه و چشمم می‌افتد به این هاشور سیاه روی پیشانی و به خودم می‌گویم اشکالی ندارد. دست‌کم چتری دارم. می‌خندم. باورت می‌شود؟ وسط این‌همه دلهره و هراس به همین چند تار سیخ می‌خندم.

فقط هم چتری‌ها نیست. شب‌ها بد می‌خوابم. بد می‌خوابیدم اما این چند روز خرخر آواربرداری خانه‌ی همسایه و تخت ناراحت بی‌خوابم کرده. غلت می‌زنم، می‌چرخم، بلند می‌شوم، دراز می‌کشم، بالش را گوله می‌کنم زیر شقیقه‌هایم، پتو را می‌کشم تا فرق سر، جمع می‌شوم توی خودم، ولو می‌شوم در قطر تخت... بعد صبح می‌ایستم روبروی آینه و نگاه می‌کنم که هیچ کلاف گوریده‌ای شاخ نشده بالای سرم. تارها همینطور مودب و متین دوش به دوش ایستاده‌اند و هیچ دسته‌ی ناسازگاری نیست که شکسته و زبر زده باشد بیرون و به هیچ آداب و ترتیبی مستقیم نشود. این در تجربه‌ی سی‌ساله‌ی یک مووزوزی یعنی خود معجزه. خود خوشبختی.

حالا تو بیا و حجت بیار که بد است. تو چه می‌دانی عزیزم از داستان پرگره من و موهایم.

441

2011-09-28T08:21:00.000-07:00

"حتی بر آن ایام خوش نیز سایه چیزهای ناخوشایند، که از اواسط سال ۱۹۳۶ به بعد در دوروبرمان رخ می‌داد، گسترده بود... قهرمانان انقلاب که به ما ستایش از ایشان را آموخته بودند، بناگهان تبهکار اعلام می‌شدند و محاکمه و اعدام می‌گردیدند. در مدرسه به ما یاد می‌دادند که با عوض شدن حقیقت، که گاه یک‌شبه رخ می‌داد، صفحات مربوط را در کتابهای درسیمان پاره کنیم. من به وضوح بعضی از کتابهای درسی آن زمانمان را به یاد دارم. بویژه کتابی که مزین به تصویری از مارشال توخاچوفسکی با تمامی یال و کوپالش بود. آن صفحه را باید پس از اعدام او در بهار ۱۹۳۷ با قیچی می‌بریدیم. صفحات بریده شده با دقت و وسواس توسط معلمانمان جمع آوری و شمارش می‌شد.

رویدادهای ناراحت کننده دیگری هم اتفاق می‌افتادند که به ما نزدیکتر بودند. پدر و مادر بعضی از همکلاسیهایم ناگهان ناپدید می‌شدند و وقتی از دختر یا پسرشان می‌پرسیدم که چه به سرشان آمده نمی‌توانستند توضیحی بدهند. هرچه زمان می‌گذشت تعداد بیشتری گرفتار این ماجرا می‌شدند و آوار ترس و ناامنی و بی‌اعتمادی بر سر جمع فرود می‌آمد.

تا سالیانی دراز نمی‌توانستیم همه قطعه‌های این تصویر را کنار هم بگذاریم. برای بسیاری از ما، این فقط افشاگریهای تاریخی خروشچف در ۱۹۵۶ بود که سرانجام همه‌چیز را روشن کرد. در سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ همه اخبار سیاسی در اتحاد شوروی، خواه داخلی یا خارجی، از طریق رسانه‌های شوروی، یا توسط معلمانمان، یا در خبرهای سینمایی و سخنرانیهای فرمایشی منتشر می‌شد. شیوه‌های سوسیالیزه کردن در شوروی بسیار کامل بود، و چون مردم از خبرچین‌ها می‌ترسیدند، حتی غیبت کردن نیز از میان رفته بود."

ــ در ناامیدی بسی امید است ــ خاطرات الکساندر دوبچک ــ نازی عظیما ــ نشر فرزان ــ

*ــ/ پاراگراف آخر مخصوصا ذهنم را درگیر کرده. اینکه رهبران و قهرمانان سابق اعدام شوند، آدم‌ها ناپدید شوند و مردم معتقد سرسپرده تا بیست سال بعد نتوانند قطعات واضح این پازل را کنار هم بچینند ...

440

2011-09-25T04:47:00.000-07:00

همیشه که ماجرای تقلب و انتخابات نیست. گاهی هم آدم باید بایستد روبروی خودش، اطرافیانش، روبروی زندگی، اعلام کند تسلیم این صحنه‌آرایی خطرناک نخواهم شد.

439

2011-09-14T03:36:00.000-07:00

ماجرای من و نوشتن شانزده سال پیش از یک دفتر خاطرات گل‌بهی شروع شد. از آن هوس‌های دخترانه‌ی دبیرستانی. بعدتر فهمیدم نوشتن روز‌به‌روز آنچه اتفاق افتاده، آنچه حس کرد‌ه‌ام، دارد فراموشکاری ذاتی‌ام را جبران می‌کند. گذشته دیگر تصویر مبهم درهمی نیست که وقت و بی‌وقت با هجوم نامنتظر جزئیاتش خلع‌سلاحم کند. کمی بعد فهمیدم نوشتن کمکم می‌کند بار هیجانی اتفاقات را بردارم، ذهن همیشه آشفته‌ام را طبقه‌بندی کنم و برای تصمیم‌گیری‌های ریز و درشت پایه‌های روشن ثابت بسازم. نوشتن عصای منطق و قوه‌ی استدلال نیمه‌لنگم شده بود.

هشت سال پیش بخشی از آن دفتر خاطرات گل‌بهی جایش را داد به قاب بنفشی در دنیای کوچک‌تر آن روزهای بلاگستان فارسی (سلام همه‌ی دوستی‌های پاگرفته‌ی آن روزهای خوب). پنج سال بعد به اینجا. آن قاب گرم و روشن بلاگفا و بعدتر که بلاگفا بنای ناسازگاری گذاشت این قاب گرفته‌ی زیتونی.

ثبت حادثه به حادثه‌ی احساسات اما تنها چیزی نبود که نوشتن در دنیای مجازی به من داد (یا از من گرفت). هشت سال پیش من آدم درددل‌های دوستانه‌ی طولانی بودم. آدم شنیده شدن جزء به جزء در حلقه‌ی دوستان جانی. دو یا سه نفر رفیق خنده و گریه. کشف معجزه‌ی این قاب‌های مجازی در کنار کیلومترهایی که بزرگ شدن فاصله انداخت بین‌مان، عادت سال‌های طولانی‌ام را تغییر داد. حرف زدن از سرم افتاد. یاد گرفتم دور از آن‌ها حرف‌های دلم را بی‌دغدغه‌ی حوصله یا وقت یا قضاوت دیگری، بیاورم اینجا. بنویسم‌شان، شنیده شوند و فراموش‌شان کنم. گپ‌های روز به روز پرجزئیات دوستانه جایش را داد به این درددل‌های در لفافه‌ی هرازگاه. آن حلقه‌ی جانی ماند برای روز مبادا. برای گاه دردهای بزرگ و ثانیه‌های سخت. وقت‌هایی که بی‌بغل به‌سرنمی‌شدند. همه‌ی روزها و لحظه‌های دیگر را ریختم در این قاب. اینجا نوشتن شد بخشی از زندگی‌ام. بخشی بزرگ. مهم و بی‌جایگزین ... بی‌جایگزین...

این روزها داستان کمی پیچیده شده اما. تبعات تکراری نوشتن به مدت طولانی، شناخته شدن، آشنایی‌ها و روابطی که یک سر همه‌شان می‌رسد به این قاب، دستم را برای نوشتن ریز آنچه در دلم و روزهایم می‌گذرد بسته. هزار و یک ملاحظه و نگرانی قد علم کرده بین من و دل‌نوشته‌های اینجا. هرازگاهی که نادیده‌شان می‌گیرم سیلی می‌شود که دیر یا زود خانه‌خرابی‌اش می‌رسد به روزمره‌ام. انفجاری که دربرابر ترکش‌هایش بی‌دفاعم. نه فقط سرگرمی مدام این سال‌ها، که مهم‌ترین راه مواجهه با دردهایم را از دست داده‌ام دیگر. شب‌های سنگین سخت مثل دیشب که آوار می‌شوند بر سرم، نه می‌توانم بنویسم و نه دیگر بعد هشت سال ترک عادت و روال می‌شود تلفن را بردارم و زنگ بزنم به کسی محض شنیده شدن ...

مستاصل‌ شده‌ام.

438

2011-09-11T02:34:00.000-07:00

از نقاط تاریک "لانگ دیستنس" یکی اینکه از روزمره‌ی طرف مقابل به کل دور و بی‌خبری. بعد یک اس‌ام‌اس ساده‌ی "دیدی شماره‌ی آخر شهروند امروز جمع شد و نخریدی" _حالا تو حساب کن نقل به مضمون_ درست وقتی به دستش می‌رسد که از صبح پی یک کار کوچک مالی در گرمای تابستان تهران د‌ربه‌در صد نفر بوده و نتیجه نگرفته و ... خب، منفجر می‌شود.

*_/ حالا تو بیا و قانون بگذار نباید منفجر شود. بله. نباید بشود. بر منکرش لعنت.

*=/ بهانه‌ی پرسیدن اینکه شماره‌ی جمع شده‌اش را از کجا می‌شود پیدا کرد؟

437

2011-09-08T03:32:00.000-07:00

خسته و بیزارم از این روزها. نه. از خودم این روزها. کاش زودتر تمام شوند. کاش زودتر تمام شوم. چشم ببندم و باز کنم و سی‌و‌دوسالگی رسیده باشد. ته‌نشین‌ و راکد و بی‌هیاهو.

436

2011-08-29T02:01:00.000-07:00

یادم نمانده بود این قاب وجود دارد هنوز. نوشته‌ها را برداشته بودم اما دستم نرفته بود به حذف صفحه. خیال کرده بودم قابی که من را به تو رساند نمی‌توان به این سادگی با یک کلیک حذف کرد. فکر نکرده بودم ممکن است روزی به همان سادگی حذف شویم از زندگی هم.

کلیک.

435

2011-08-25T13:59:00.000-07:00

یک معیاری باید باشد این وقت ها که تعیین کند اوضاع واقعا به این بدی است یا من pmsم.

418-3

2011-08-25T04:40:00.000-07:00

من معنی واقعی تعهد را می‌دانم و این همه‌چیز را ترسناک‌تر می‌کند. من نمی‌توانم بگویم "تا ابد" و به مفهوم ابد به تفکیک جزئیات لحظه لحظه‌اش فکر نکنم. به صبح به صبح بیدار شدن‌های درهم‌ریخته و ژولیده‌، روزهای کاری فرساینده‌ی دیوانه‌وار، غروب‌های کسالت و بی‌حوصلگی، شب‌های خستگی محض و در کنار تمام این‌ها حضور ِ بی‌زنگ‌تفریح یک نفر دیگر؛ توجه همیشگی به این واقعیت که بخشی از مسوولیت امنیت و آرامش و دلخوشی او هم بر دوش توست؛ روزهای طولانی خستگی، ناخوشی و ملال به اضافه‌ی وظیفه‌ی سنگین همراهی. صبح‌های کلافه‌ای که نمی‌توانی به سادگی بگویی جهنم همه چیز، در رختخواب می‌مانم. غروب‌های درگیری که نمی‌توانی خودت را در اتاقت حبس کنی. شب‌های رو‌به‌مرگی که نمی‌شود فقط لم بدهی روی کاناپه به بطالت و حضور کسی آشفته‌ات نکند ... و بعد حادثه‌های بزرگ: فقدان عزیزان، شکست‌های کاری، کمبودهای مالی، بحران‌های سنی ... تعهد به اینکه نه فقط خودت روی پا خواهی ایستاد که دست همراهت را هم خواهی گرفت ... و بعد بیماری، از کارافتادگی، پیری. همه ضرب‌در دو ... من نمی‌توانم بگویم "تا ابد" و به غبغب چروکیده‌ی یک پیرزن هفتاد ساله فکر نکنم، یا به سر تاس یک پیرمرد هفتاد ساله ... به حرمت از دست‌رفته‌ی بدن‌های همیشه در معرض نگاه ... دست من نیست که ابد اینهمه مفهوم سنگینی دارد در ذهنم ...

وقتی می‌گویم ازدواج باید یک قرارداد ده ساله باشد ذهنم پی جدایی نیست. که هرکس کمترین شناختی داشته باشد از من، می‌داند نمی‌توانم به این سادگی از یک همراه ده ساله جدا شوم اصلا. وقتی می‌گویم ازدواج ده ساله فقط دارم تلاش می‌کنم بار نفس‌گیر اضطراب این "تا ابد" لعنتی را از روی دوش "لحظه" ام بردارم. که بتوانم زیر سنگینی سربی مفهوم واقعی تعهد، سبکی داشتنت را در "حال آرام خوشبخت" نفس بکشم.

با من باش.

434

2011-08-11T13:24:00.000-07:00

صدایش را می‌شنوم. لپ‌تاپ را گذاشته روی پایش و یکی از آن تحلیل‌های خنده‌دار "کار کار انگلیس‌هاست" را می‌خواند و می‌خندیم. من در خانه می‌چرخم. صندلی‌های میز را مرتب می‌کنم و غذای مانده از شام را می‌گذارم توی یخچال و ظرف‌ها را می‌گیرم زیر شیر و گلدان‌ها را آب می‌دهم و ریخت‌و‌پاش‌هایم را می‌برم تا اتاق و گاهی که از مرکز صدا دور می‌شوم می‌خواهم بلندتر بخواند و او لابه‌لای خنده‌هایش داد می‌زند که بشنوم فلان مسوول درباره‌ی بدحجابی یا روزه‌خواری یا جریان انحرافی یا فتنه گفته فلان.

بعد صدایش گنگ می‌شود. من شال و مانتو به دست ایستاده‌ام روبروی کمد و نگاه می‌کنم به کت و شلوار او که از مهمانی هفته‌ی پیش مانده در کمد من. جایی بین پیراهن تافته‌ی زرد و مانتوی کوتاه صورتی. آستینش یک جورِ بی‌خیالی از بین این دو زده بیرون که انگار همیشه جایش همان‌جا بوده. یک جورِ در صلحی که انگار نسبتی دارد با هردو. صدایش را می‌شنوم که چیزی می‌پرسد اما نمی‌فهمم چه. فکر می‌کنم شنیدن صدایش که اینهمه بی‌هراس پخش شده در خانه، دیدنش که صبح به صبح کنار من بیدار می‌شود از خواب، حتی ریش‌تراشش کنار عطر و کرم‌های من، هیچ‌کدام انقدر عجیب نیست که لباس‌هایش اینجا ... در کمد شخصی من ... انگار که کمد سی‌ساله‌ی مامان و بابا.

حسی دویده زیر پوستم که عجیب است، گرم است، تازه است، ترسناک است، مهیج است، مورمورم می‌کند و لبخند دارد ... همه همزمان با هم.

433

2011-08-04T14:43:00.000-07:00

و شیخ بفرمود: ظرفیت جوهری است ودیعه در نهاد آدمی که چون نباشد ببایست در خوردن و نوشیدن احتیاط نمودن و سابقه ی خویش و روان غیر به طرفه العینی بر باد ندادن.

*_/ مخاطب خاص ... هم اگر داشت حالا دیگر مخاطب عام است.

432

2011-08-03T22:48:00.000-07:00

اینکه نمی توانم بنویسم نشانه ی بدی است.

431

2011-07-23T13:30:00.000-07:00

از رنجی که ...

می برم

می بری

می برد

430

2011-07-20T14:09:00.000-07:00

مامان وقت‌هایی که کم آورده، که دنیا آوار شده بر سرش و هیچ‌کس نیست که درد دلش را بشنود، وقت‌هایی که تنها مانده با خستگی‌ و درد، از خودش که حرف می‌زند می‌گوید "من ِ دل‌ترکیده" ...

من ِ دل‌ترکیده ...

429

2011-07-17T12:19:00.000-07:00

می‌لنگد.

428

2011-07-16T12:20:00.001-07:00

جاده‌نوردی دونفره را باید بگذارم به حساب "اولین"‌های دیررسیده؛ که جاده‌ی محبوب و ماشین بساز و موسیقی دلخواه و شهرهای کشف‌نشده و بیراهه‌های بداهه و همراه هم‌راه، بی ‌دغدغه‌ی رسیدن ...

*ــ/ همه‌ی مچالگی این روزها را بگذار کنار همان چند دقیقه لَختی خنک سنگ‌ده.

418-2

2011-07-05T13:39:00.001-07:00

جایی در سریال House MD نورولوژیست سیاهپوست خوددار به دخترک ایمونولوژیست عاشق‌پیشه‌ی تیم می‌گوید: تو آدم تعهد نیستی. ازدواجت هم بویی از تعهد نبرده بود. با مردی ازدواج کردی که می‌دانستی شش ماه بعد می‌میرد. فکر کرده بودی سخت است، اما برای شش ماه، یک سال. بعد تمام می‌شود. خوب می‌شوی و باقی زندگی‌ات را پیش رو داری. این تعهد نیست. تعهد تاریخ انقضا ندارد. می‌ایستی کنار یک نفر و به مدت سی سال تماشایش می‌کنی که دندان‌هایش را نخ می‌کشد؛... و دخترک که جا می‌خورد و ابرو درهم می‌کشد اضافه می‌کند: ناراحت نشو. فراری بودن از تعهد بد نیست. آدم‌هایی که از تعهد فرار می‌کنند آنهایی هستند که معنی واقعی‌اش را می‌دانند. می‌دانند چقدر بزرگ است.

گاهی دلم می‌خواهد آدم‌های متعهد راضی را گیر بیندازم گوشه‌ای و بپرسم می‌دانستید چقدر بزرگ است؟ می‌دانید چقدر بزرگ است؟ آگاهید به این بزرگی، هرلحظه از روز و روزمره، و هنوز آسوده نفس می‌کشید؟ آگاهید و همچنان راضی؟

427

2011-07-01T02:44:00.000-07:00

برای ثبت در تاریخ یادمان باشد اداره‌ی این قلمرو به‌دست مردان (/زنان) ضعیف‌النفسی است که از سیگار کشیدن، بولینگ بازی کردن و دوچرخه‌سواری زن‌ها به گناه! (بعضا جرم) می‌افتند. در طول قرن‌های این فرهنگ حکایت کسانی را خوانده‌ایم که با عرفان‌های من‌درآوردی کنترل نفس خود را به‌دست گرفته‌اند و این‌ها با _به زبان خودشان_ "کامل‌ترین دین دنیا" از این کار عاجزند.
برای ثبت در تاریخ یادمان باشد طنز این ماجرا شمایید که برای این قوانین دست می‌زنید و هورا می‌کشید و سطح هوش‌تان کفاف نمی‌دهد که بفهمید هرکدام این‌ها توهینی به دینداری، شخصیت و سلامت روان خودتان است.

426

2011-06-24T15:45:00.000-07:00

گرسنه‌ام. صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شوم تهوع دارم. وضع نابسامان معده امانم را بریده. می‌نشینم پای میز صبحانه و هیچ غذایی از گلویم پایین نمی‌رود. به اشتهایم تشر می‌زنم که اگر نخورم درد هم اضافه می‌شود به این تهوع. بعد تصور می‌کنم که معده‌ام خالی باشد و اسید از آن اسفنگتر خراب هی راه بگیرد و بیاید بالا. چند لقمه نان را به ضرب چای کمرنگ شیرین می‌دهم پایین. معده کپسول و نان را سرهم می‌کند و چند ساعت آرام می‌گیرد.
در آن دقایق ملایم تسکین، وقتی درد و آشوب ته‌نشین می‌شود، یادشان می‌کنم. تصور می‌کنم گرسنگی باشد و درد باشد و تهوع باشد و قرص و نان نباشد. تصور می‌کنم از خواب بیدار شوم و روز بگذرد و شب برسد و بخوابم و چیزی نرسد به قشقرق معده. تصور می‌کنم جا به جا سلول‌هایی را که قوت روزانه‌شان نمی‌رسد. هی می‌پرسم چند روز ممکن است دوام بیاورم؟ چند روز تا بدنم جوابم کند؟ ترسناک است. حتی فکرش ترسناک است. اینکه این‌همه آدم انقدر از همه‌چیز گذشته باشند که خواسته و مختار این را انتخاب کنند ترسناک‌تر. ترس واژه‌ی کمی است اصلا. هول شاید بهتر باشد. هول‌ناک شاید آن سیاهی و هراس را بهتر نشان دهد. سیاهی و هراسی که من از تصور شرایطی که این آدم‌های کارکشته را به این قمار سوق داده دارم ...

گرسنه‌ام، تهوع دارم و دو روز است در هر لقمه غذایی که می خورم نام‌شان تکرار می شود و من حتی نمی‌توانم فکر کنم که کاش دست از اعتصاب غذایشان بردارند. امیدوار باشم دست بردارند که فقط غمی که این روزها غذا را بر من حرام کرده از جلوی چشمهایم برود؟ باز آن‌ها بمانند و شرایطی که در اعتراضش فقط می‌شود دست از سلامت تن شست؟

کاش فقط بدانند زنده و سالم و امیدوار می‌خواهیم‌شان.

425

2011-06-22T04:44:00.000-07:00

یاد بگیرم قبل از اینکه بگویم "ببخشید" تا ده بشمرم. همیشه نوبت من نیست.

424-1

2011-06-18T05:04:00.000-07:00

سی‌سالگی بیست‌سالگی نیست. در جایگاه میله‌های بی‌پرچم گوشه که می‌گیرم از هیاهوی پارک به تماشای کلاف سرخ و سفید اتوبان‌های روبرو، حواسم هست که دلم قرص مانده به حضور مماس تو بر خلوت‌های کوتاه سی‌سالگی. که بدانم هستی. که بیایی و دست بیندازی دور شانه‌هایم به تماشا و هوس تماشا که نشست برگردم به لب‌های تو و به شب و به خش‌خش برگ‌های زمستان‌زده و لرز ملایم سرما و همهمه‌ی شهر و جنون بوسیدنت، لغزان و نرم، زیر نگاه منجمد محتسب. دزدیدن سهم عاشقانه‌ام از شب شهر در صلح سی‌سالگی.

424

2011-06-06T13:45:00.000-07:00

ماهی یک‌بار ماه می‌آمد گرد و قرص می‌ایستاد بالای خرپشته. گاهی آنقدر روشن که قطع‌های جیبی را هم می‌شد خواند زیر سفره‌ی نورش. من دراز می‌کشیدم روی همان شیب. سمت چپ قله‌ی کم‌سوی برج‌م بود در آن روزهای نیمه‌ساخته و متروک. سمت راست رشته‌ای از نور در تپه‌ای دوردست که امتدادش محو می‌شد در سیاهی آسمان شرق و من وقت‌های کلافگی دوست داشتم فکر کنم جاده‌ای‌ست جادویی به جهانی موازی ... پیش رو اتوبان محبوبم، همت، جریان یاقوت و الماس، که سکوت وهم‌آور نیمه‌شب‌ها را هم گره می‌زد به تپش‌های همیشه زنده‌ی شهر ... بیست سالگی و خلوت خودخواسته‌ای که جنگیده بودم برایش، گاهی حتی با یاری که از همان بام برایش می خواندم:

با چشمان تو مرا به الماس ستاره‌ها نیازی نیست.
با آسمان
بگو.

امشب ایستادم زیر آن بام. ماه نبود، تو نبودی و بیست ساله نبودم.

423

2011-06-05T04:33:00.000-07:00

*ــ/ یکی هم شکسته‌های مرا می‌گذارد سر کوچه.

422

2011-06-04T12:03:00.000-07:00

ایستاده بودم اینهمه سال، که برای تو بشکنم.

421

2011-06-01T13:24:00.000-07:00

دوست دارم فکر کنم یک روز زود، دانش پزشکی به جایی می‌رسد که آدم بتواند تقاضا کند یک خاطره‌ی خاص از مجموع خاطرات ذخیره شده در مغزش پاک شود. آن روز من از دکترم می‌خواهم خاطره‌ی کشنده‌ی مرگ عمد "هاله سحابی" در مراسم تشییع پدرش را به کل از نورون‌های مغزم حذف کند که باز هم بتوانم به زنده‌گی فکر کنم.

*_/من نمی‌توانم با خاطره‌اش زندگی کنم. تو چطور با بار گناهش زندگی می‌کنی؟

418-1

2011-05-17T05:46:00.000-07:00

پرده‌ی اتاق قرمز روشن بود. آفتاب ولرم بعدازظهر پاییز را می‌گرفت، گرم می‌کرد و مثل لحاف می‌انداخت روی‌مان. من دراز کشیده بودم کنارش. گونه‌ی راستم را جا داده بودم در آن زاویه‌ی امن بین سینه و بازویش و با دست چپ گونه‌ی زبرش را نوازش می‌کردم. از آن عصرها بود که انگار در حبابی از آرامش قرنطینه شده‌ است. که انگار دنیا با همه‌ی شلوغی و بالا و پایینش یک قرن دور مانده از تو.

گفتم دلم می‌خواست راهی بود که این لحظه تا ابد ادامه پیدا کند. گفت اگر بخواهی می‌کند. گفتم منظورم همین لحظه‌ست. همین لحظه، که من دراز کشیده‌ام کنارت و به هیچ‌چیز نمی‌توانم فکر کنم جز آرامشی که به من می‌دهی. گفت هیچ‌وقت فکر کردی اگر با هم بمانیم چند هزار از این لحظه‌ها می‌توانیم داشته باشیم تا آخر عمر؟ گفتم دو میلیون و چهارصد و شصت هزار؟

خندید. ساکت شدم. همیشه به اینجا که می‌رسید ساکت می‌شدم. ادامه اگر پیدا می‌کرد می‌شد اصرار از او و انکار از من. انگار که من دخترک دم‌بخت و او عاشق پاشنه‌خوابانده‌ی پشت پنجره.

می‌خواستمش. نه حتی برای یک روز و دو روز. برای خیلی‌وقت. برای مدتی که تهش را نمی‌دانستم. قیمت داشتنش ازدواج هم اگر بود حاضر بودم بدهم. فقط نمی‌توانستم بگویم "تا" چقدر. نمی‌توانستم بگویم تا چند سال. حتی در قرنطینه‌ی آرامش آغوشش، حتی در حریم رختخواب که حرف‌ها جدی گرفته نمی‌شد به عادت معمول، حتی در همان لحظه‌ای که می‌خواستم تا ابد ادامه پیدا کند، نمی‌توانستم بگویم "تا ابد".

420

2011-05-15T05:17:00.000-07:00

انقدر شش دانگ خیالم هرشب دودو می‌زند پی نازبالش شانه‌هایت که گاهی از خاطر می‌برم آغوش من هم باید اندازه‌ی خستگی‌هایت شود. بیا سرت را بگذار اینجا. اجازه بده دلتنگی‌ات را ببوسم.

419 _ میان صحبت

2011-05-14T09:50:00.000-07:00

امروز تولد ملکه‌ی مادر است. ملکه‌ی شگفت‌انگیز من امروز پنجاه و هشت ساله می‌شود و من هنوز چشم‌هایم را که می‌بندم او را سی و دو ساله می‌بینم، در چهار سالگی‌ام _ اولین تصویری که از او در ذهن دارم _ شبیه این روزهای من: همین قد و قامت و همین موهای بلند مشکی. دور از این روزهای من: شاداب و روشن و زنده و موفق و خستگی‌ناپذیر ... شگفت‌انگیز ... شگفت‌انگیزترین ملکه‌ی مادر.

امروز تولد پنجاه و هشت سالگی‌اش است. صبح بلند شده و ناهار آماده کرده و رفته سر کار، ساعت سه با یک کوه کیسه‌ی خرید برگشته _ خرید روزمره به علاوه شیرینی و میوه‌ای که برای تولدش خریده _ ساعت چهار ناهار خورده، ساعت پنج کیک زده، حالا دارد برای جمع کوچک مهمان‌هایمان شام می‌پزد. این وسط شبکه عجیب و غریب مخابراتی‌اش هم مثل همیشه به راه است. برادرم را چک کند که امروز امتحان داشته. خواهرم را که شب مهمان خانواده همسر است. پرستار صبح دایی‌ام را که زود نرفته باشد. پرستار شبش را که داروهایش را بدهد. منشی‌اش را که فردا به موقع برسد. من را ... من را که بپرسد چه مرگم است که از صبح به موبایلم جواب نمی‌دهم ...

من؟ من قرار بوده عصری بروم برای پنجاه و هشت سالگی‌اش هدیه‌ی کوچکی بگیرم. قرار بوده زنگ بزنم به گلفروشی و برای سبد کوچکی که بابا قرار است سر راه بگیرد هماهنگ کنم. قرار بوده جای همه‌ی این کلماتی که به کار کسی نمی‌آیند برایش در چند خط کوتاه بنویسم که چقدر همیشه آرزویم بوده که بتوانم فقط کمی شبیه او باشم....
به جایش ... به جایش نشسته‌ام اینجا، با لباس خواب، دوش نگرفته، به هم ریخته، درهم، خسته، عصبی ... به جای تمام چیزی که یک ملکه‌ی شگفت‌انگیز در تولد پنجاه و هشت سالگی لایقش است، این کلمات را می‌نویسم برای نمی‌دانم که ... برای دنیای مجازی شلوغی که حتی نمی‌داند جایی از این دنیای واقعی زنی این‌همه باورنکردنی پنجاه و هشت ساله می‌شود ...

418

2011-05-13T11:49:00.000-07:00

می‌گوید قول بده. می‌گویم سعی می‌کنم. می‌خندد که به دلم ماند یک‌بار در جواب "قول بده" بگویی "باشد". به جای این "سعی می‌کنم" که امیدی به آینده‌اش نیست. می‌خندم. کلمات می‌چرخند در ذهنم و به زبان نمی‌آیند. فکر می‌کنم از من می‌خواهی تضمین بدهم در آینده‌ای که نیامده، کاری که نمی‌دانم شرایطش مهیا خواهد بود یا نه قطعا انجام می‌شود؟ تو؟ تویی که همیشه دلخوری که چرا من درباره گذشته‌ای که مستقیما هم به تو مربوط نیست پنهان‌کاری می‌کنم یا دروغ می‌گویم، آنوقت می‌خواهی درباره آینده‌ای که احتمالا به تو مربوط است دروغی به این روشنی بشنوی؟ قول بدهم می‌شود درحالیکه واضحا می‌دانم ممکن است نشود؟

417

2011-05-10T03:52:00.000-07:00

بدون تو بهار از غصه لبریزه ...

*_/ این ترانه را دیروز بعد از چندین سال دوباره شنیدم. من را برداشت برد به جوان ترین روزهای گذشته ... به تو.
*=/ مانده ام منصور با چه هنری از این ترانه رسید به: "خدا رو شکر گرفتم سروسامون"

416

2011-05-09T13:16:00.001-07:00

رفتن که روالت شود یاد می‌گیری وقتی کسی را پشت سرت جا می‌گذاری انگار که نرفته‌ای.

415

2011-05-08T05:30:00.000-07:00

از آدم‌هایی که درباره هر‌چیز موضع مشخص قاطعی دارند خسته شده‌ام.

414

2011-05-04T02:12:00.001-07:00

برای من البته یک استثنای غیر قابل اغماض داشته است این، انقدر که مردد شده‌ام با این پیش‌داوری‌های هشت ثانیه‌ای در طول این سال‌ها چه جفایی ممکن است کرده باشم در حق خودم.

413

2011-05-03T13:50:00.000-07:00

: Ted! Do you know how long it takes a woman to decide whether or not she is gonna sleep with a guy? 8.3 seconds. after that her decision is made. she will not change her mind.

_ how i met your mother _ S3_E13 _

*_/ فقط چون پرسیدی چه فیلمی :)

412

2011-05-01T08:58:00.000-07:00

مسواک زدن را تمام کردم و برگشتم به رخت‌خواب. نه حس داشتم و نه انرژی. یک پونز بودم، یک تکه پارکت.

تصمیم گرفتم تا ظهر توی رخت‌خواب بمانم شاید تا آن‌موقع نصف آدم‌های دنیا بمیرند و مجبور باشم فقط نصف دیگرشان را تحمل کنم.

ــ عامه‌پسند ــ چارلز بوکوفسکی ــ پیمان خاکسار ــ نشر چشمه ــ

411

2011-05-01T00:11:00.000-07:00

شاعر می‌فرماد:

از روزی که رفتی دنیا چه قشنگه/ این خونه پر از عطر گلهای رنگارنگه

*ــ/ خصوصی.

410

2011-04-26T14:07:00.000-07:00

دست‌های تو خانه‌ی من است. مهلت ماندنت که سرآید آواره می‌شوم.

*_/ اردی‌بهشت ۸۹

*=/ ثبت با سند برابر است.

409

2011-04-24T11:49:00.000-07:00

از "گودر" فهمیده‌ام آدم‌های آرام، طرف‌دار بحث‌های به دور از جنجال، بی‌هیاهو و کم‌سروصدا، با انتخاب طبیعی حذف می‌شوند. عقایدشان هم به‌تبع.

408

2011-04-23T12:44:00.000-07:00

یکی از همین روزهایی که تو کلافه بودی و زمین زیر پای من لرزید، فهمیدم اتفاق افتاد.

407

2011-04-18T04:03:00.000-07:00

بهار توبه شکن می رسد چه چاره کنم؟

406

2011-04-16T00:46:00.000-07:00

ایستاد.

405

2011-04-04T14:27:00.000-07:00

جایی خوانده بودم این اواخر (همشهری داستان؟) از نویسنده‌ای، که وقت‌های نوشتن بداخلاق می‌شود. نویسنده که هیچ، سرجمعش هم که کنی نوشتن حجمی ندارد در روزمره‌ام. این حس را می‌شناسم اما؛ وقت‌های تنگ محدودی مثل این که کسی یا جایی یا روزی با تمام جزئیات طولانی جدایی‌ناپذیرش ریخته در سرم و کلمه کم می‌آورم برای به‌رج‌کشیدنش: مضطرب می‌شوم ... راه می‌روم، حرف می‌زنم، کار می‌کنم، اما پنج دانگ حواسم پی کلمات است. قلبم می‌زند، کف دست‌هایم عرق می‌کند و یک دیوانه‌ی خودآزاری دوره می‌افتد در سرم، که هی. تو یک کار نکرده داری. حواست هست؟ ... انگار که اگر ننویسم از نور نارنجی روشن آن بعدازظهرهای پاییزی‌ که از قاب قدیمی پنجره‌ی قدی پهن می‌شد روی دیوار روبرو و از پیش‌پاافتاده‌ترین‌ها، تو بگو دستگیره‌ی در، یک روایت زنده می‌ساخت در خاطره‌ی روزمان، زمین از حرکت می‌ایستد ...

*ــ/ کلماتم گم شده‌اند، من نمی‌توانم بنویسم و تو می‌دانی دیر یا زود زمین از حرکت می‌ایستد.

404

2011-03-27T14:57:00.001-07:00

لعنت به کلمات وقتی برای نوشتن از تو اینهمه کم اند.

403

2011-02-10T12:43:00.000-08:00

بخشی از وجود دخترکی که امشب پیاده‌روهای شریعتی را در سرمای اول شب گز می‌کرد و زار می‌زد برای همیشه مرد.
این قاب هم گمانم جزئی از آن باشد.

402

2011-02-05T03:55:00.000-08:00

همه‌ی عمر جنگیده‌ام که اجازه ندهم جامعه چیزی را به اسم سنت یا عرف یا روال یا "وا. در و همسایه چه می‌گویند" به زندگی‌ام تحمیل کند.

خلع سلاحم نکن.

401

2011-02-03T02:41:00.000-08:00

برف باشد و برف باشد و ... بوسه‌های پنهانی در پناه شیشه‌های مه‌گرفته و مارپیچ‌های پلکانی پارک و... تو باشی با آن همراهی بی‌هیاهو و آنهمه پدرانه که پا می‌شوی برای جست‌وخیزهای کودکانه‌ی من و ... من، که دستم نرسد به شاخه‌های پربرف و گردن کج کنم که بیایی و بهمن برفی‌شان را بتکانی روی شال رها شده و موهای به‌هم‌ریخته ام و ذوق کردنم را که ببینی عین خیالت نباشد از سرمای برفآبی که از یقه‌ی بارانی‌ات راه گرفته است روی گردن و شانه‌هایت ...

*ــ/ مشق‌های دل‌دادگی.

*=/ برف باشد و برف باشد و برف باشد و ... تو نباشی دیگر ...

400

2011-02-02T04:39:00.001-08:00

مکرر شده زهرش در زندگی من و من هنوز هم جا می‌خورم از دیدن جماعتی که به حرف‌های دیگران بیشتر از چشم‌های خودشان اعتماد می‌کنند.

399

2011-01-31T09:51:00.000-08:00

این یک پیام کاملا خصوصی است:

ندای عزیز. مرا کمی گیج کرده ای. برایم ایمیلی بگذار که بتوانم بفهمم دنیا دست کیست.

398

2011-01-29T12:46:00.000-08:00

زنی امشب، همین حوالی، از دار ی تاب می‌خورد، مصری‌ها نعش به خیابان می‌آورند و شنیدی یا نه؟ کمی پیش آسمان باریده است. من؟ در‌به‌در کافه‌ای که طعم وانیل و شکلاتش از یادم ببرد زمین زیر پای دلم می لرزد، دلم می‌ترسد ... تو؟ ... راستی تو؟ ...

397

2011-01-28T22:39:00.000-08:00

نتوانستم بخوابم. قبل خواب چیزی خوانده بودم از دستگیری‌های نیمه‌شب. بی‌هوا توی خانه ریختن با نعره و فریاد. خودم را گذاشته بودم جای همسایه‌ها. جای اهالی خانه. پلک‌هایم که سنگین می‌شد صدای لگدهای نبوده‌ای را می‌شنیدم روی در. می‌پریدم از خواب. گوش می‌خواباندم به سکوت شب قاطی تپ تپ ضربان قلبم که آرام نمی‌گرفت بی‌پدر.

یازده دوازده ساله که بودم آپارتمان کوچکی داشتیم با اتاق‌های رو به حیاط. مهر بود گمانم. مدرسه تازه باز شده بود و من به عادت همیشه نیمه‌شب‌نشده خزیده بودم زیر لحاف. تختم را گذاشته بودم زیر پنجره و ماه گرد و قرص را یادم هست که افتاده بود روی بالش و خوابم. توی دنیای هفت پادشاه صدای لگدهایی را شنیده بودم که می‌خورد به در آهنی حیاط. وحشت‌زده نشسته بودم توی رختخواب و مسخ صدای جیغ و فریاد و دنگ دنگ ضربه‌هایی شده بودم که می‌شنیدم از بیرون. انگار هزار نفر ریخته بودند توی حیاط. در وحشت منگ و خواب‌آلود یازده سالگی فکر کرده بودم قیامت شده. زبانم گرفته بود. گلویم باز نشده بود که صدا کنم کسی را.

زن جوان بود. شوهر چهل و چند ساله‌اش سکته کرده بود توی خواب. آمبولانس که آمده بود و مرد نیمه‌جانش را برده بود بیمارستان، چادر کشیده بود سرش روی همان لباس خواب و آمده بود دم آپارتمان ما که دکتر آشنایش را ببرد بالای سر شوهر. همان لگدهایی که خورده بود به در حیاط آمده بود بالا و می‌خورد به در آپارتمان روبرو. از وحشت قیامت که درآمدم صدای دکتر را شنیدم که آرامش می‌کرد. می‌گفت کشیک نیست و نمی‌تواند دخالت کند در درمان. می‌گفت اعتماد کند به دکتر کشیک. جیغ‌های زن که آرام نگرفت لباس پوشید و همراه فریادها و لگدها از در خانه رفت بیرون. سکوت برگشت به حیاط، به راهرو، به خانه ... به همه‌جا به جز قفسه‌ی‌سینه‌ی من.

تا یک هفته نخوابیدم. چشم که می‌بستم صدای نعره می‌شنیدم پشت در. از ترس تکرار آن‌همه هول بیدار می‌نشستم توی رختخواب. شوهر زن اگر نمرده بود گمانم می‌شد شکایت کنیم از آن هراسی که زن ریخته بود به جان‌مان. بعد یک هفته تازه صداها کمی گنگ شد در سرم و خواب توانست بیاید تا پشت پلک‌ها. وحشتی که تجربه کرده بودم تا مدت‌ها ماند در کابوس‌هایم ...

دیشب تا دم صبح یک‌سر یاد اتاق‌های رو به حیاط بودم و ماه بالای پنجره و لگدهای پشت در ... فکر می‌کردم این‌ها که نصفه‌شب ریخته‌اند توی خانه‌هایشان، یا برده‌اندشان برای بازجویی ... خواب به پلک‌هایشان می‌آید دیگر ؟... سکوت به قفسه‌سینه‌شان؟ ... یک عمر؟ ...

396

2011-01-27T12:43:00.000-08:00

هنوزم میشه تسلیم شب و اسیر کابوس نشد ...

395

2011-01-26T07:49:00.000-08:00

با اینکه تو پستوی ذهن همه کس رد گریزه و قفس ...

394

2011-01-26T01:11:00.001-08:00

با اینکه داس دلهره گردن این دقیقه ها رو می شمره ...

393

2011-01-24T12:34:00.000-08:00

تو که رفته‌ای بگو تا کجای دنیا بروم که کابوس این زندگی‌های بر دار شده پیدایم نکند.