476

به حرف‌هایم گوش داده بود و یادداشت برداشته بود و بعد خیره مانده بود به یادداشت‌هایش. عاقبت لابد خیال کرده بود منتظرم چیزی بگوید:

نگاه کن. این را که تو می‌خواهی همیشه از بودن کسانی که دوستشان داری در اطرافت مطمئن باشی می‌شود در همان کلاستر c توجیه کرد. اما اینکه هم‌زمان حضور دائمی همین‌ها، حتی اعضای خانواده، اینهمه آزارت می‌دهد و راندمانت را می‌آورد پایین ... باید بگویم هنوز هیچ ایده‌ای درباره‌اش ندارم. باید بیشتر حرف بزنیم و بیشتر بدانم.

خندیده بودم که خب، همین که آدم چیزی داشته باشد که شما روان‌شناس‌ها نتوانید درجا رویش اسم بگذارید و برچسب بزنید مایه‌ی دلگرمی است.